Opublikowano:: wt, Sty 20th, 2015

„Radziwiłłówka” – symbol odzyskania niepodległości

Pierwsze pytanie, jakie nasuwa się po usłyszeniu terminu „Radziwiłłówka” dotyczy nazwy, która pochodzi od Izabeli Radziwiłłowej. Księżna podarowała 12-emu Pułkowi Ułanów Podlaskich szablę, z usług której korzystali oficerowie kawalerii, artylerii oraz taborów. Dar ten odnosił się do odzyskania przez nasz kraj niepodległości.

Od momentu przekazania, szabla służyła wiernie Wojsku Polskiemu. Replika, którą można zobaczyć na zdjęciu, jest idealnym odwzorowaniem oryginalnej szabli, a napis „Honor i Ojczyzna” tylko nadaje jej znamiona realności. Jest niezwykle ważne dla wytrawnych pasjonatów i kolekcjonerów tego typu sztuki, jaką bez wątpienia może być pierwsza szabla żołnierza polskiego po 123 latach niewoli.

szabla-polska-zwana-radziwillowka-z-1917-roku-z-grawerem-nr-1917-g-Do momentu odzyskania niepodległości, polskie armie korzystały z broni białej, którą produkowały kraje u boku których działały, więc podczas I wojny światowej nie mogliśmy korzystać z własnej broni. Do 1917 roku byliśmy zmuszeni do walki za pomocą broni produkcji austriackiej, pruskiej, francuskiej, a także rosyjskiej.

Nie ma jednej wersji, która jasno sprecyzowałaby, kiedy rozpoczęto produkcji widocznego modelu, choć większość źródeł podaje, że był to czerwiec 1916 roku. „Radziwiłłówka” bardzo spodobała się szczególnie Józefowi Piłsudskiemu, który pierwszy raz spotkał się z nią w rocznicę wymarszu I Kampanii Kadrowej z Krakowa. Do tego stopnia przypadła mu do gustu, że od tamtej pory używały tej szabli Legiony Polskie, a także weszły w skład uzbrojenia Polskiej Siły Zbrojnej. Za ich produkcję odpowiedzialne były polskie fabryki, na początku stacjonujące w Warszawie, a czasem w Krakowie oraz we Lwowie. Swoją sławę zyskały głównie dzięki uczestnictwu w wojnie polsko-bolszewickiej.

Szabla wz. 1917 została szablą przepisową do 1921 roku, a jej rodzajów było kilka. Różniły się przede wszystkim głownią, a także rękojeścią. Stosowano raczej głownie, które nie pochodziły z naszego kraju, ponieważ raczej były kruche lub nietrwałe.

Jeśli chodzi o popularności, to najczęściej w muzeach można spotkać się z szablą kawaleryjską, która charakteryzowała się rękojeścią z drewnianym trzonem, który mierzył około 12 centymetrów. Oficerowie kawalerii, artylerii czy taborów mieli do wyboru dwa rodzaje rękojeści, które były wykonane z mosiądzu, jednak różnica polegała na sposobie wykonania kapturka, ponieważ nawet kabłąk, jelec, a także obłęki były identyczne.

Wycofując z uzbrojenia ten model szabli, Wojsko Polskie przekazało wszystkie do Konnej Policji Państwowej, która korzystały z ich usług aż do 1939 roku.

Pozdrawiamy, Galeriareplik.pl

Skomentuj artykuł

UWAGA: Komentarze obraźliwe i spam, nie będą zatwierdzane.